Nederlandse missie in Uruzgan was succes

Door Pim van den Dool op 31/07/2010

Morgen stopt na precies vier jaar de Nederlandse militaire missie in de Afghaanse provincie Uruzgan. Nederland mag trots zijn op het werk en de resultaten van ons leger. Dat heeft internationaal z'n mannetje heeft gestaan en Uruzgan veiliger, democratischer en welvarender gemaakt.

De steun voor de Nederlandse militairen in Afghanistan is de laatste jaren, zoals het hoort, altijd heel groot geweest. Helaas is de laatste jaren het geloof in de missie die de soldaten uitvoerden flink afgenomen. Veel Nederlanders vroegen zich af wat onze jongens in die verre Afghaanse provincie deden en of er wel vooruitgang werd geboekt. De eerste vraag is natuurlijk simpel te beantwoorden. De NAVO is sinds begin 2002 militair aanwezig in Afghanistan om internationaal terrorisme te bestrijden en Afghanistan te stabiliseren en democratiseren. Het siert Nederland dat het als klein NAVO-land gedurende vier jaar zijn verantwoordelijkheid heeft genomen. En op het gebied van terreurbestrijding zijn er de nodige successen geboekt.

De afgelopen vier jaar heeft het Nederlandse leger de veiligheid in en rondom de belangrijkste bevolkingscentra's in het zuid-Afghaanse Uruzgan weten te vergroten. De provincie is misschien minder veilig dan aanvankelijk was gehoopt, maar de Taliban is de laatste jaren fel in het defensief gedrongen. Tot grote zelfmoordaanslagen waren ze niet in staat en ook op dit moment is het plaatsen van bermbommen hun belangrijkste activiteit. Het is een teken dat de Taliban in Uruzgan niet in staat zijn het directe gevecht met de internationale troepenmacht op te zoeken. Dit is mede te danken aan een aantal grote offensieven dat het Nederlandse leger er de laatste jaren heeft gevoerd. De slag om Chora uit 2007 (zie foto) is daar het bekendste voorbeeld van.

De allerhoogste prijs betaald
Speciale aandacht bij het terugblikken op de missie verdienen de omstandigheden waaronder onze militairen in Uruzgan hebben moeten opereren. Zoals in de zomer van 2007 bleek, moest het Nederlandse leger met regelmaat felle gevechten voeren met de Taliban. In de terreurgroep troffen onze soldaten een immorele en onberekenbare vijand, die niet terugdeinst voor de dood en de bevolking van Uruzgan intimideerde. Vechten tegen zo'n vijand is zowel fysiek als psychisch loodzwaar. Maarliefst 24 Nederlandse militairen hebben daarbij de allerhoogste prijs betaald. Het is onze plicht hun heldenmoed te herdenken en hen voor altijd te eren.

Na vier jaar Nederlandse aanwezigheid in Uruzgan is de provincie veiliger en heeft Nederland zijn steentje bijgedragen in de internationale oorlog tegen het terrorisme. Maar ook op andere gebieden zijn waardevolle resultaten bereikt. In grote delen van Uruzgan heeft de bevolking toegang tot basisgezondheidszorg en honderden scholen, waaronder meisjesscholen, hebben hun deuren geopend. Verder is de bedrijvigheid toegenomen, is er op het gebied van infrastructuur veel verbeterd en staan vrouwenrechten zelfs in het oerconservatieve Uruzgan op de agenda. Cynici met een westerse bril benadrukken dat de vooruitgang relatief klein is, maar voor Afghaanse begrippen zijn er bergen verzet.

Resultaten om trots op te zijn
Het is terecht dat commandant der strijdkrachten Peter van Uhm (zie foto), die zelf een zoon verloor in Uruzgan, deze week op een persconferentie zei dat er bij hem geen twijfel is zijn jongens en meisjes in Afghanistan het nodige hebben bereikt. Vanzelfsprekend had iedereen op meer vooruitgang gehoopt, maar de praktijk in Afghanistan is weerbarstig en vraagt om een lange adem. Nederland heeft in ieder geval zijn aandeel geleverd en bijgedragen aan een missie die de export van terreur terugdringt en de Afghaanse bevolking ondersteunt. Dat stemt trots.